Specyfika kuchni norweskiej

Kuchnia norweska to przede wszystkim ryby. Są one przyrządzane na setki sposobów - są suszone (lutefisk), gotowane, wędzone, marynowane. Oczywiście na ten wybór produktu ma wpływ położenie Norwegii - na zachodzie kraju dostęp do Morza Północnego, na północy kraju dostęp do Morza Norweskiego, zaś na wschodzie do Morza Barentsa. Podstawową rybą wykorzystywaną w kuchni jest dorsz, który jest przyrządzany na wszystkie możliwe sposoby. Specjałami tej kuchni są również śledzie (podawane solone z kieliszkiem wódki), łosoś i pstrąg, oraz owoce morza. Homary, kraby, małże oraz świeże krewetki są typowymi przysmakami na norweskim stole.

W kuchni tej raczej nie jada się dużo mięsa zwierzęcego, jeżeli jest spożywane to w niewielkich ilościach - głównie baranina oraz mięso reniferów, (których jest pod dostatkiem na Półwyspie Skandynawskim) oraz wielorybów (kval). Wykorzystuje się również wszelkie bogactwa leśne, które są dostępne dla człowieka a ich wykorzystywanie nie wpłynie negatywnie na środowisko.

Głównym dodatkiem do dań są ziemniaki, których nie może zabraknąć w głównym daniu. Kuchnia norweska obfituje również w produkty mleczne, od dawnych czasów Norwegowie przygotowywali sery, aby przetrwać długą i mroźną zimę. Do najbardziej znanych można zaliczyć: Jarlsberg, Ost oraz Geitost (ser kozi).

skandynawia.jpg

Mimo surowego klimatu kuchnia Wikingów była dość urozmaicona. Z uprawianych zbóż (głównie, jęczmień, owies i gryka) wypiekano chleby oraz robiono jagły i krupy do zup. Warzono piwa i przyrządzano miód pitny, podobny do tego, który przygotowywali Słowianie.

Mięsa pieczono na rożnach i w dołach owijając je liśćmi chrzanu. Do dołów wylepionych gliną wlewano wodę, a do niej wrzucano rozżarzone kamienie. Mięso przyprawiano obficie jałowcem i gorczycą, rzadziej pieprzem.

Wikingowie znali wiele przypraw, ponieważ szlaki ich łupieżczych wypraw często krzyżowały się ze szlakami arabskich kupców. Popularne były zioła, a wśród nich majeranek, lubczyk i dziki czosnek. Jarlowie (wodzowie Wikingów) pijali wino. Zupy przygotowywano na kościach szpikowych, jagnięcych lub wołowych. Ptactwo, zarówno dzikie jak i drób, pieczono w glinie.

Ryby, głównie dorsze i śledzie, ale także uważane w średniowieczu za ryby foki, jadano na surowo albo pieczone. Głównym sposobem konserwacji mięsa było wędzenie i suszenie. Przechowywanie mięsa w soli było bardzo kosztowne, więc mogli sobie na to pozwolić jedynie najbogatsi członkowie społeczności.

Wikingowie jadali koninę, chociaż koń uznawany był przez Wikingów za zwierzę święte. Podczas uczt w tak zwanych „długich domach” podawano sery, orzechy i pieczone mięso. Kawał mięsa zasypywano solą, a następnie pieczono w glinianym garnku. Po upieczeniu sól wykorzystywano ponownie, rozbijając ją i krusząc.

Śledzie przechowywano w beczkach „kisząc” je solą lub trzymając w rozmaitych zalewach octowo-ziołowych. Wikingowie przygotowywali szynki (suszone i wędzone) oraz kilka rodzajów kiełbas. Na morską wyprawę zabierano suszone sztokfisze, wędzone i suszone mięso, łupane ziarna jęczmienia i owsa. Popularnym napojem był skyr, czyli sfermentowane mleko.

O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License